REVIEW: Nicolas Jaar - Sirens

از: محمدحسین وحیدنژاد



نیکولاس جار هیچوقت هوادارهاش رو ناامید نمیکنه و به قطع میشه گفت که کار ضعیف در کارنامه اش وجود نداره، چه در ریلیزهای رسمی و چه حتی میکس هاش ! این بار هم شاهد هستیم که نیک باز هم دست به گشت و گذاردر موسیقی های مختلف زده و المان های موسیقی های مختلفی رو در آلبوم به کار برده، اما باز هم امضای شخصی خودش یعنی اون فضاهای احساسی سرد و وکال های خوب خودش هستیم اما با یک تفاوت مهم !

تم آلبوم نسبت به کارهای قبل تفاوت زیادی داره و شما متوجه این نخواهید شد مگر اینکه به وکال ها به دقت بسیار گوش بدید و اون وقت هست که متوجه میشید آلبوم تم سیاسی داره و اون رو در قالب abstract گونه ای اجرا کرده که تشخیص دادن اون بسیار سخت هست. این لیریک ها رو خود من نیز در بار اول گوش کردن متوجه نشدم تا اینکه با سرچ کردن در نت متوجه شدم.

باید بگم انتظار من از آلبوم کاملا چیزه متفاوتی بود، من انتظار آلبومی مئل Pomegranates بودم که بهترین آۀبوم سال 2015 برای من بود چون که خود نیک هم گفته بود که sirens و آلبوم سال پیش و سری ep های nymphs سه گانه مرتبط به هم بودن. Pomegranates ساندترک بازسازی برای فیلم آوانگارد فوق العاده روسی بود. شاید از بی نقص ترین ساند ترک ها که فضای فیلم رو به زیبایی درک کرده و تجربی بودن و ملانکولیک بودن رو لحاظ کرده بود. اما این آلبوم کاملا متفوت بود.

استفاده از المان های جاز در the Governor به طور abstract وار یا فضای مینیمال Killing time که از بهترین ترک هایی هست که امسال شنیدم، وکال هاش که قبلا به اون اشاره کردم و حتی در ترک No شاهد وکال به زبان اسپانیایی و استفاده از المان های موسیقی آمریکای جنوبی در اون هستیم و یا تلفیق راک که در بیشتر ترک ها کم و بیش شاهد هستیم.

در کل باید گفت باز هم شاهد یک کار فوق العاده دیگه هستیم شاید بی نقص نباشه و نمره کامل رو مانند دو آلبوم قبل از نظر من دریافت نکنه ولی باز هم عالی هست و با هر بار گوش دادن لذت بخش تر میشه.

شارپسند:
fave tracks: Killing Time , Three Sides Of Nazareth, Wildflowers,

COUNTERFLUX: How To Dress Well – Care

از: مجتبی تقوایی



آلبوم جدید How To Dress Well  از تمام المان های آرنبی مجموعه های قبل عبور کرده، هرس شده، آسان شده، قطعی شده و در یک کلام یک پاپ بی دلیل و غیرضروری شده است.

شاید می توان گفت همان سقوطی که Weeknd  پس از سه گانه ی اولش طی کرد را How To Dress Well  با شیب کمتر تجربه کرده، با این تفاوت که گویا اعمق این دره بسیار بیشتر از تصورمان است. اشعار سطحی ای که حتی برای سرگرمی هم از حدود مورد انتظارمان فاصله دارد و پروداکشنی که در بهترین حالت می تواند در سطح پاپ های پلاستیکی ای مثل Owl City  باشد.

شاید جاهایی مثل The Ruins  یا Untitled  کمی اثراتی از تهیه ی قابل اعتناتر قطعات را بشنویم، اما آن هم در مقیاس پاپ های هرهفته ای و هرروزه ی تمام رادیوها.

چاهی که Care  در آن افتاده Pop  بودن به معنی Popular  نیست، بلکه Pop  از نوع Populist  است، خلق ناقص جهت ارضا گوش های راحت طلب.

REVIEW: DJ EARL - Open Your Eyes

از: مجمدحسین وحیدنژاد


در سال های اخیر فوت ورک به عنوان یکی از مهم ترین ساب ژانر های موزیک دنس شناخته میشه و خوب این رو مدیون dj rashad به عنوان یکی از مهم ترین آرتیست هاش هست که چارچوب این سبک رو مشخص کرد یعنی همون وکال های سمپل شده، بی پی ام 160 و ...

ولی خوب این سبک هم مثل باقی سبک ها فقط در چهارچوب هاش حبس نشده و آرتیست های زیادی سعی در تجربیات و تلفیقات زیاد در این سبک کردن و مئل Jlin و آلبوم آخرش بسیار موفق هم بودن و dj earl روهم باید با این آلبوم به عنوان یکی دیگه از اون آرتیست ها به حساب آورد.

آلبوم شامل 8 تا ترک و کمتر از 30 دقیقه هست ولی پر از ایده های ناب و تلفیقات جالبه از امبینت تا تکنو تجربی، چند تا ارتیست خوب بریتانیایی فوت ورک در این آلبوم باهاش همکاری کردن ولی مهم ترینشون و کسی که بیشترین تاثیر رو داره کسی به جز دنیل لوپاتین یا همون Oneohtrix point never نیست. اون سینث های تجربی دوست داشتنی که در کل آلبوم میشنوید و از نکات متمایز کننده آلبوم هست، کارهای ایشونه که البته در 3 تا ترک به طور مستقیم همکاری کرده ولی میکس کل آلبوم هم با ایشون بود. استارت آلبوم و ترک Smoking Reggie کاملا تاثیر دنیل رو متوجه میشید.

شاید تقطه ضعف آلبوم یک یا دوتا از ترک هاست که کمی خام هستن و چیز زیادی برای ارائه ندارن ولی کل آلبوم نمونه عالی از نسل جدید پرودیوسرها و وضع حال سبک فوت ورک هست.

REVIEW: The Caretaker - Everywhere At The End Of Time

از: مجتبی تقوایی



دهمین آلبوم پروژه ی The Caretaker  از جیمز لیلند کربی انگلیسی، ادامه مطالعه ی موسیقایی او روی "از دست دادن حافظه" و تلاشی صوتی برای بازگرداندن تصاویر و خاطرات به ذهن آلزایمری است که از سال ۲۰۱۱ با آلبوم An empty bliss beyond this World آغاز شد و این آلبوم سومین تجربه ی او در این چارچوب محسوب می شود.

اگر از بالا و با دید کلی به آلبوم نگاه کنید پروسه ی تهیه اش کاملا قابل مشاهده و تفکیک و تحلیل دقیق است، تکه ملودی هایی از آثار کلاسیک انتخاب شده همراه با صدای واینیلشان و چندین بار پشت هم لوپ شده و ریورب و دیلی سنگینی به آن ها اضافه شده. اما نکته ی مهم این مجموعه ، پیاده کردن آسان ایده ی اولیه نیست و خود ایده ی اولیه ارزشمند است که با لوپ بی اعتنا و بی نهایتی که ملودی ها طی می کنند، خاطرات را مثل فراکتالی عظیم در ذهنتان شکل می دهد و تصاویر خودشان را باز می یابند.

کلیت این مجموعه ی دارک امبینت و نئوکلسیکال نمونه ای درخشان از موسیقی سینماتیک و تصویرساز است اهمیت ایده ی اولیه ی اثر هنری در مقابل پیاده سازی آسانش را به رخمان می کشد.

شب های بلندتان را به این آلبوم بفروشید.

REVIEW: Norah Jones - Day Breaks

از: رضا جلالی




ششمین آلبوم نورا جونز بنام Day Breaks بیشک یک جادو در دنیای موزیک Jazz است. چهار سال از انتشار آلبوم قبلی او مگذرد ولی اگر فکر میکنید که نورا جونز در این مدت بیکار بوده سخت در اشتباهید. او بعد از انتشار آلبومش توری برپا کرد و بعد از اتمام آن گروه دخترانه ای بنام Puss N Boots را تشکیل داد که در آن با 2 نفر دیگر آهنگ های قدیمی سبک کانتری را بازخوانی کردند بعد از آن اولین بچه اش در سال 2014 بدنیا آمد چندی بعد او آلبومی به همراه مرد اول گروه Green Day یعنی بیلی جو آرمسترانگ در سبک آلترنتیو فولک منتشر کرد که بازهم مجموعه ای بازخوانی آهنگ های قدیمی بود. بعد از آن هم مشغول ساخت آلبوم جدید خودش و در همین اوضاع فرزند دومش بدنیا آمد و در هنگام بچه داری کار آلبوم آخرش را انجام داد. بگذارید یک نفسی تازه کنیم چون واقعن زندگی او سخت تر از چیزیست که میبینیم. شاید در بین هنرمندان مرد استیون ویلسون یک مرد پرکار باشد، در بین زنان پر کار تر از جونز را نمیتوانید پیدا کنید.

آلبوم ششم جونز بازگشت به ریشه و سبک و سیاق اولیه او را رقم میزند. بعد از انتشار آلبوم موفق اولش بنام Come Away With Me که یک موفقیت جهانی برای وی رقم زد و آلبومش در لیست پرفروش ترین آلبوم های تاریخ موسیقی جا گرفت، او با هر آلبوم ذره ذره از سبک اصلیش فاصله گرفت تا جایی که در آلبوم چهارمش بنام The Fall او با رایان آدامز همکار میشود و آلبومی را در سبک آلترنیتیو منتشر کرد که بیشک بهترین کار او حساب میشد. آلبومی عجیب که بعد از مرگ پدرش یعنی راوی شانکار، تاثیرات موسیقی هند بروی او در این دوره و همچنین پایان رابطه ی طولانی اش با دوست پسر قبلیش. آلبوم قبلی او بنام Little Broken Hearts بازهم کاری در سبک آلترنیتیو/ایندی پاپ بود که توسط Danger Mouse تهیه شد. تاکنون نورا جونز در تنها سبک هایی که پا نگذاشته متال و هیپ هاپ است. او همه چیز را تجربه کرده و در همه موفق بوده ولی در آلبوم جدیدش او به اصل و ریشه خود بازگشته. خودش اظهار داشته که مدت زیادی رو به تریوهای جاز و موسیقی 60 این سبک پرداخته (که همه اینها در آلبوم وی مشهود است) و هدف اصلیش این بوده که آلبوم بطور زنده ضبط کند تا اینکه قسمت قسمت و جداگانه ضبط شود و بیشک اینقدر او خوب کار را جمع کرده که هیچ ایرادی نمیشود به آلبوم گرفت. 9 آهنگی که خودش نوشته کاملن تحت تاثیر موسیقی دهه 60 هستند، تک نوازی های زیبا و بی همتا ساکسیفون که در آهنگ هایی همچون "Once I Had A Laugh" و یا "Burn" میشنوید و از همه مهم تر پیانو نوازی خود او در این آلبوم  illy Joe Armstrong همراه مرد اول گروه نگ های قدیمی سبک کانتری را بازخوانی کردند بعد از آن اولین بچه اش در سال 2014 بدنیا آمد چندر آهنگ هایی از جمله "It's A Wonderful Time For Love" شما را به اوج خواهد رساند. سه آهنگ باز خوانی شده "Don’t be Denid" از نیل یانگ، "Peace" از هوریس سیلور و "Fleurette Africaine (African Flower)" از دوک الینگتون اینقدر خوب و تازه هستند که انگار نه انگار که آن های یک بازسازی هستند.

بیشک این آلبوم در بهترین تاریخ زمانی منتشر شده، چرا که الان فصل پاییز است و میتوانید این آلبوم را در یک روز بارانی بگذارید و یک قهوه برای خود درست کنید و کنار شیشه بشینید و بدون توقف کل آلبوم را بشنوید و از موقعیتی که در آن هستید لذت ببرید. بزرگترین مزیت این آلبوم اینست که اینقدر کلاسیک است که شما هر زمانی اراده کنید و آن را از قفسه بیرون بیارید و پخش کنید بازهم حس خوب و تازه رو بهتون میدهد. اگر طرفدار موسیقی جاز باشید میتوانید عاشق آن شوید و اگر همیشه با خودتان میگفتید کاش نورا جونز از اون کارهای اولیه میساخت، خب آرزوتون برآورده شده. شاید بشود گفت Day Breaks تمیزترین و بی عیب ترین کار نورا جونز است و شاید با کمی فکر بتوانید لقب بهترین را به آن بدهید. اگر بخت با جونز همراه باشد او میتواند با این آلبوم شهرت قدیمی خود را بدست بیاورد و از طرفی شاید بتواند این آلبوم در جشنواره گرمی سال بعد (تاریخ انتشارش از مهلت نهایی امسال که 30 سپتامبر میشد گذشته) خوش بدرخشد البته اگر دوستان سیاست مدار بگذارند.

شارپسند:

·        Burn

·        Flipside

·        It's A Wonderful Time For Love

·        Sleeping Wild

·        Fleurette Africaine (African Flower)

REVIEW: Eluvium - False Readings On

از: مجتبی تقوایی 

 

هفتمین آلبوم استودیویی متیو کوپر تحت پروژه ی Eluvium هم مثل تمام آلبوم های قبلی او و اکثریت نسبی آلبوم های امبینت و درون المان مشخص و فضاسازش را دارد و چندان تجاوزی از آن ها نمی کند ، لایه های کشدار و فضاسازی های صوتی ای که همگی در ابتدایی ترین شناختمان از این ژانر به یاد داریم.

چیزی که False Readings On را در ذهن ما می نشاند و منتهای شارش آن را سبب می شود ، انتخاب صداهاست و ذهن ملودی ساز جناب کوپر. خلاف بسیار آلبوم های امبینت که با صداهای قابل پیش بینی مثل مخدری بارها مصرف شده صرفا حس قرار گرفتن در حوزه ای صوتی را به شما می دهند (و حقا که شاهکارهایی هم در این میان با همین فرمول خلق می شوند که منظور آن ها نیستند.) کار کوپر در این آلبوم با ملودی های هارمونیک چند لایه ، اتمسفر ارکسترالی را به شما القا می کند و همچون مخدری جدید مسافر قسمت های رنگی تری از ذهن می کندتان.

بن مایه ی نئوکلاسیک ترک ها شاید چیز جدیدی در این نوع موسیقی نباشد اما به شدت حساب شده و درست به دل موسیقی نشسته و با گام های تکراری پیانو و اکتاو های زیر و ریورب دار، خودش را هم رده ی بسیاران قطعه ی همین فرمی دیگر نمی کند.

نام گذاری ترک ها در موسیقی قرن بیست و یکی Program  نقش تعیین کننده ای در مجموع کار و جهتی که شنونده می گیرد دارد و  شنیدن عبارات  تکراری  و بارها امتحان شده می تواند آن سفر صوتی متفاوتی که انتظار داریم را مخدوش کند و نام هایی مثل Rorschach Pavan یا  Beyond the Moon for Someone in Reverse از این لحاظ داستان آلبوم را به شدت سرپا نگه می دارد و قصه گویی خود را جهت دار به سمت های غیرقابل پیش بینی  می کند.

False Readings On برای شب های بلند نیمه ی دوم سال انتخابی درخشان و پر روایت است.

شارپسند:
  Beyond the Moon for Someone in Reverse / Strangeworks / Movie Night Revisited

REVIEW: Preoccupations – Preoccupations

از: مجتبی تقوایی



تفاوت اساسی آلبوم دوم بندی که در آلبوم اول Viet Cong  نام داشت با مجموعه ی اول، دقیقا مثل تفاوت کاور این کار است، آلبوم اول سیاه سفید و روح زده و سرشار از صداهای دیستورت شده ی بی رنگ، و آلبوم دوم همان روح زدگی و نویزهای آلبوم اول به اضافه ی فقط یک رنگ (مثل کاور آبستره ی آلبوم فقط با تک رنگ آبی)  که این یک رنگ هم تکه ملودی های در رفت و آمد در ترک هاست که در آلبوم اول کمتر شنیدیمشان.

لیریکس در مجموعه ی Preoccupations همواره روی خط انتزاع راه می رود، مانیفست تمام این کلمات انتزاعی شاید پایان قطعه ی سوم Zodiac  باشد:

Sleepwalkers out
Of the Zodiac
Retake your form
From the sad days
Focusing on
The task at hand

شاید حس این که معنی قطعی ای از تمام کلمات این اشعار نمی شود برداشت، حس درستی باشد. اما تک تک برداشت های غیر قطعی هم قابل درک است.

مهر تایید دیگر به این تئوری، شروع Degraded است که می شنوید:

Predictably, we have no goals
Incapable of abstract thoughts

بلند ترین قطعه ی آلبوم Memory  است که یک  ادیسه ی بلند War On Drugsای است با تقریبا سه موومان عجیب و دوست داشتنی، درامز افتان و خیزان و صداهای مانای افکت های گیتار که به یک Drone  بی مانند منتهی می شوند، و این بلندترین قطعه اوج توانایی Preoccupations است که به یاد خواهید سپرد.

کلیت افسار گسیخته ی ریتم ها، ریف های تیز، ووکال های مت بوکنر و دن فلگل و تضاد نسبی خشکی و سیالیتشان و مسترینگ نویزی و کمپرس شده ی صداها و روح گاراژی مجموعه تمام چیزیست که Viet Cong  را ادامه داده به Preoccupations رسانده و یکی از راک های به یاد ماندنی امسال را تقدیممان کرده است.

به قول ترک ماقبل آخر آلبوم:

We’re all gonna die

اما مادامی که با این همه شور و هیجان می توان گذراند و به آن روز رسید، تحقیقا جاییست که بی اعتنایی حقیقت راک و پست پانک پر شر و شور بر ما مکشوف می شود.

شارپسند: Anxiety / Memory / Zodiac

REVIEW: Wilco - Schmilco

 

از: مجتبی تقوایی

ویلکو که زمانی با Yankee Hotel Foxtrot به جزیی از تاریخ موسیقی آلترناتیو پیوسته بود ، طوری که بعد سال ها هرکس کاور آن آلبوم را می بیند به یاد دارد زمانی شاهکاری از این مردان شیکاگویی شنیده، حالا بعد سال ها تمام گوشه های تیزش سابیده و سابیده شده و آلبوم های بی خطر منتشر می کند.

موسیقی محافظه کارانه ، زیبا و در عین حال بی ریسک ویلکو امسال هم مثل پارسال و زمان انتشار Star Wars   تنها توانایی دارد یکی دو روز درخشان آفتابیتان را به زیبایی همراه باشد و بعد فراموش شود.

آرامش صدای جف توییدی و گیتار فولک زده و همراهی آرام و معمولی بند با او، درست مثل تعداد زیادی آلبوم خواننده های آمریکایی گیتار به دست ریشو و چهارخانه پوش که هر سال بیرون می آید و چند روزی مهمانمان است، حسابی راه در رو دارد از حافظه ی موسیقاییمان.

البته لحظات طلایی ای مثل Common Sense  هم در همین مجموعه هست که اثبات می کند ویلکو ویلکو است و همچنان می تواند با یک ترمولوی خزنده و رقصان شارشتان را تضمین کند، اما خب سایه ی سنگین قطعات خوب اما معمولی دیگر اجازه ی تثبیتشان در ذهن را به ما نمی دهد.

شاید همان طور که در خبرها بود، شک گروه در انتشار آلبوم به نظر به جا بوده است. در یک کلام Schmilco  به هیچ وجه آلبوم بی روحی نیست، اما تا دلتان بخواهد بی جان است.

شارپسند:  Common Sense / Just Say Goodbye

REVIEW: KT Tunstall - KIN

از: رضا



کیتی تانستال هنرمند اسکاتلندی حکم یک مار را دارد که هر سه سال یکبار در سبک های مختلف میخزد و در همه آن ها بطور عجیبی موفق است.

شهرت او برمیگردد به آلبوم اولش بنام Eye to the Telescope که در سبک پاپ و کمی آلترنیتیو بود و آهنگ Black Horse and a Cherry Tree که او را به سکوی شهرت پرتاب کرد. دو آلبوم موفق دیگر بعد از آن منتشر کرد که شاید از لحاظ فروش صحبتی نداشتند ولی از لحاظ موزیک بسیار قوی بودند که هرکدام در سبک های مختلف بودند. ولی آلبوم چهارم او بود که کاملن متفاوت تر از آنچه که همه میپنداشتند منتشر شد بنام Invisible Empire // Crescent Moon که در سبک فولک بود. کاری عظیم و بسیار قوی.

ولی بحث فعلی در مورد آلبوم جدید او بنام KIN است که چندی پیش منتشر گردید. آلبومی که کاملن در سبک آلترنیتیو پاپ است و شاید کمی بسوی پاپ-راک پیچش دارد. او در این آلبوم بیش از حد انتظار مخاطبینش را ارضا میکند. او با فردی بنام تونی هافر کار میکند که سابقه ی خوبی در کار با افراد بزرگی همچون Beck، دیو گاهان از گروه بزرگ Depeche Mode و M83 را دارد. کل آلبوم مثل کاورش در هنگام پخش آهنگ ها رنگ به سر و صورت شنونده میپاشانند و در آهنگ هایی مثل On My Star و یا همکاریش با جیمز بی در آهنگ Two Way شنونده را به اوج احساسات میبرد.

11 آهنگ فوق العاده که قدرت خزندگی تانستال را در این سبک نشان میدهد و همچنین ثابت میکند که شاید او دیگر مثل اولش کارش چنان شهرتی ندارد ولی همچنان در ساخت موزیک میتواند در راس بدرخشد.

شارپسند:

     Maybe It’s a Good Thing       Evil Eye        Two Way

REVIEW: Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree

از: مجتبی تقوایی




آلبوم جدید نیک کیو بزرگ و تخم حرومی های دورش یک سر و در هاله ، از مرگ با ما حرف می زند و در واقع آن روی زیستن را هم به ما منعکس می کند. صدای جناب کیو از همیشه نقال تر و از همیشه محزون تر با موسیقی مشخصا تنظیم و چیده شده ی وارن الیس می آمیزد و تاثیری که از مرگ غم انگیز آرتور کیو، پسر پانزده ساله ی نیک کیو گرفته است را با کلمات و صداها به گوشمان می زند.

از همان ترک اول و نت های انگشت شمار پیانو و فضای Drone  همراه با تنظیم آرشه ای بی نقص وارن الیس میخکوب می شوید تا Rings of Saturn که شعریست که طرز عجیبی به جای وزن و ریتم، flow  یا همان جریان خودمان را دارد. مرثیه ی بی مانند Girl in Amber که مشخص ترین روایت مرگ آرتور کیو در این آلبوم است، به فکر فرو می بردمان که این کلمات از کجا می آیند که سقوط انسانی از تپه را در این چهار کلمه خلاصه می کنند:

Absorbed into the earth…

کیو از همیشه ی خود شاعرتر است و وارن الیس استادانه موسیقی مینیمال یا کمینه گرایی را به ما می آموزد. Bad Seeds  حالا بندی هستند که به ما می آموزند کجای هر قطعه کدام نوازنده می تواند سکوت کند و ننوازد و تنها با چند نت و ضرب در جای درستش جادوی فضاسازی را به ما هدیه دهد.

Skeleton Tree با تمام تاریکیش به زیبایی زنده بودن و زندگی را به یادمان می آورد.

شارپسند: Girl in Amber / Magneto / Anthrocene

REVIEW: Bon Iver - 22, A Million

از: مجتبی تقوایی

۲۰۱۶ سال خوبی از آب درآمده، با دو دسته آلبوم قوی، یک طرف جریان هایی که از لحاظ موسیقایی Futuristic  یا آینده گرا نشان داده اند، مثل آلبوم های Anohni , Frank Ocean  و همین Bon Ivor. و از سمت دیگر گذشته گرایان پر و پیمان و مجموعه ای از تاثیرات جز و فانک و سول و گاسپل مثل کندریک لامار، کانیه وست، Blood Orange  و مایکل کیوانوکا.

آلبوم جدید جاستین ورنون و پروژه ی دوست داشتنیش کاملا آینده ای از موسیقی ایندی فولک است، همان تحول و گپی که فولک دهه نودی بانی پرینس بیلی از فولک دهه شصتی باب دیلن دارد را اینجا از بانی پرینس بیلی تا بون ایور حس می کنیم. آلبومی ایندی فولک که گیتار آکوستیک همیشگی فولک نوازان انگار نامرئی در آن حضور دارد، پر از صداهای پراسس شده و پر از تاثیرات هیپ هاپ. سمپلینگ در پخته ترین و کامل ترین و درست ترین حالت: ساختن قطعاتی جدید و پر قدرت از چند ثانیه صدای جداشده یا ضبط شده.

گاها تاثیرات روی روند تاریخی موسیقی نا دیدنی هستند، همانطور که شاید همه ندانند که اگر چیزی به اسم هیپ هاپ وجود نداشت هرگز King of Limbs ریدیوهد به وجود نمی آمد (قوی یا ضعیف یا متوسط فرقی ندارد، پیاده کردن ایده ی سمپلینگ مورد بحث است).

به هر روی 22, A Million اوج تاثیرات همکاری چندساله ی ورنون با کانیه وست را بر ما مشخص می کند، شاید اگر هیپ هاپ و My Beautiful Dark Twisted Fantasy  و جیمز بلیک و Witch House  وجود نداشتند، هیچ گاه موسیقی فولک به این سو نمی آمد.

 کمپوزیسیون های ماکسیمال با المان های شاخص ملودیک و روایی فولک و سازهای بادی و فضاسازی های محلی و صدای دیجیتالی آدم های سال ۲۰۱۶، تمام هنریست که این آلبوم تقدیمتان می کند,  آلبومی که استاندارد ایندی فولک را جابجا می کند.

شارپسند: 22 (OVER S∞∞N)        00000 Million / 21 M♢♢N WATER / 

REVIEW: Michael Kiwanuka - Love and Hate

از: مجتبی تقوایی



آلبوم دوم مایکل کیوانوکای بریتانیایی، ادامه دهنده ی برتری فرهنگ موسیقی سیاهان در سالی که گذشت است. این یک آلبوم Soul  در قامت افسانه های نیم قرن پیشش، بزرگانی مثل ال گرین، اوتیس ردینگ و جیمز بروون. همان قطرات عرق و صداهای پر شور ، همراه با سازبندی و ساختارهای پراگرسیو و کلاسیک و گیتار محور دهه های بعدشان.

 تنظیم های استرینگز و سولو های گیتار گاه و بیگاه و صدای بی نهایت غم زده ی مایکل در قطعاتی مثل Love and Hate یا Falling  مجبورمان می کند همراه با آلبوم به انتهایش کشیده شویم.

نگاه عاشقانه ی ادبیات سیاه که هنوز بعد دهه ها تحول ممکن است برای ما ادبیات اقلیت باشد، در این Soul  بریتانیایی قابل ردیابیست، پروژه ای که با اینتروی ده دقیقه ای سنگینش از همان ابتدا جدی تر از حالت عادی به ما خیره می شود.

شنیدن پیاپی کلمات Pain  و Stand  و Hate  میان کلمات مایکل وادار به این فکرمان می کند که همچنان جنگی نامرئی میان دنیای درونی او و دنیای حاضر ما در جریان است، و این دنیای درونی مختص مایکل کیوانوکا نیست، شنیدنش برای به هواداران سول پرشور سال های دور و دلتنگان چیزی به اسم سولوی گیتار پیشنهاد می شود.

شارپسند:  Cold Little Heart/ Love and Hate / I'll Never Love

REVIEW: Jamila Woods - HEAVN

از: مجتبی تقوایی





آلبوم اول جمیلا وودز، مطمئنمان می کند که Mainstream  های درست و حسابی امسال کاملا و بی بروبرگرد در اختیار جهان سیاهپوستان قرار دارد. البته که بر سر جدا کردن دنیای نژاد ها از هم، بحث هایی هم هست اما باید قبول کنیم که وقتی از جهان سیاهپوستان حرف می زنیم مساله یک نژاد نیست، بلکه یک سبک زندگی، یک عقبه ، دغدغه های متفاوت  و پشتوانه ی موسیقایی و فرهنگی متفاوت مد نظر ماست.

پس از Chance The Rapper, Blood Orange , Esperanza Spalding, Maxwell, Michael Kiwanuka  و در لول بالاتر شهرت کندریک لامار و کانیه وست و بیانسی، 2016 باز هم یک آلبوم "زندگی سیاهپوستی" بی نظیر به خود می بیند: Heavn  .

جمیلا وودز قبل از خواننده بودن یک شاعر است، تکست یا لیریکس نمی نویسد. از طرفی دیگر با بیت های هیپ هاپ و عادت دیرینه ی سمپلینگ می آمیزد. گیتارهای استاکاتوی فانکی در کارش می آیند ومی روند (HEAVN). پیانوهای جزی و زمزمه های آفریقایی را از یاد نبرید که جای جای آلبومش زنده هستند. (In My Name) یکی از بهترین مهمان بودن های Chance The Rapper  را می آفریند (LSD) و در کمتر از دو دقیقه همراه با بیت نیت فاکس فتحمان می کند تا همراهش بخوانیم (In My Name)

از بینامتنیت و ارجاع به The Cure  در Heavn  تا تاثیرات مشخص حادثه ی تیراندازی فرگوسن ، تا ورس Chance  در باب وجوه تبلیغات‌زده ی زندگی سیاهان تا زندگی خیابانی و همسایگی‌شان در Emerald St.  و شبانه‌ترین ارگ هایی که امسال در بک گراند یک ترک RnB  شنیده ایم در همین قطعه، همه و همه مجابمان می کند که Heavn  را یکی از "آلبوم" ترین آلبوم های امسال بدانیم ، مجموعه ای از قاب های ثبت شده ی متفاوت از همه جای زندگی یک قبیله.

تمام شاعرانگی جمیلا را یک جا می توان در Heavn  شنید وقتی می خواند:

My city like my skin, it's so pretty

If you don't like it, just leave it alone

و با درک همین دو خط می توان کلیت این مجموعه را در باب مفاهیم مورد نظرش درک کرد و سپس بارها شنیدش.

 شارپسند: Heavn / Emerald St./ LSD

REVIEW: Islands - Taste

از: مجتبی تقوایی







هفتمین آلبوم Islands  ، چهار نفره ی کانادایی ایندی پاپ، از آن دست آلبوم های امسال بود که هر دو سمت ژانر دو کلمه ایش را حفظ کرد و روی مرز پاپ بودن و مستقل بودن قدم زد.

 استقلال موسیقایی  Islands  از رنگ و مود شبانه و  سکسی و قرمز رنگ قطعات نشات می گیرد و پاپ بودنش از ساختارهای همیشگی و ترانه هایی که ساحت عمومی عشق را حمل می کنند.

درست همان جایی که کاور آلبوم می ایستد ، موسیقی Islands  هم ایستاده است.

 تنظیم های خلوت و به  دور از هر دیستورت  و هرگونه نویز اضافه ای. موسیقی به شدت "سینت" محور که ما را یاد اوج Eurythmics  بزرگ یا Blondie  می اندازد. همراه با درامزی که با ریورب بسیار کم استودیویی رکورد شده است.

اهمیت خلق  هوک های به یاد ماندنی از رسالت های پاپ های تابستانیست که کانادایی های دوست داشتنیمان  خوب از پس آن بر آمده و در جاهایی مثل The Weekend یا Pumpkin آمادگی تسخیر هر آخر هفته ای را پیدا می کنند.

مهم نیست که هدف یک مجموعه صرفا رقص و تاکید روی حس های رومانتیک شبانه باشد ، مهم این است که اگر هدف این شد این کار درست انجام شود  و Islands  نشان می دهد که در این کار کم فروشی نکرده است.

شاید اگر تعدادی از قطعه ها نمی بودند و اوج و فرود در تمپوهای Slowjam  پیاپی مجموعه دیده می شد می توانستیم آلبوم کاملی داشته باشیم لیکن جاهایی مثل پاپ-راک آدامسی  Snowflake این نقص دیده می شود و قابل فراموشی نیست.

به هر حال این آلبوم دقیقا یادآور رنگ پوست و تابستان عریان خوش است و نمی توان نادیده اش گرفت.

شارپسند:  The Weekend / Charm Offensive / Pumpkin