COUNTERFLUX: How To Dress Well – Care

از: مجتبی تقوایی



آلبوم جدید How To Dress Well  از تمام المان های آرنبی مجموعه های قبل عبور کرده، هرس شده، آسان شده، قطعی شده و در یک کلام یک پاپ بی دلیل و غیرضروری شده است.

شاید می توان گفت همان سقوطی که Weeknd  پس از سه گانه ی اولش طی کرد را How To Dress Well  با شیب کمتر تجربه کرده، با این تفاوت که گویا اعمق این دره بسیار بیشتر از تصورمان است. اشعار سطحی ای که حتی برای سرگرمی هم از حدود مورد انتظارمان فاصله دارد و پروداکشنی که در بهترین حالت می تواند در سطح پاپ های پلاستیکی ای مثل Owl City  باشد.

شاید جاهایی مثل The Ruins  یا Untitled  کمی اثراتی از تهیه ی قابل اعتناتر قطعات را بشنویم، اما آن هم در مقیاس پاپ های هرهفته ای و هرروزه ی تمام رادیوها.

چاهی که Care  در آن افتاده Pop  بودن به معنی Popular  نیست، بلکه Pop  از نوع Populist  است، خلق ناقص جهت ارضا گوش های راحت طلب.

Top 10 Counter-Flux Albums of 2014 (overrated, poor, predictable...)

شما هر عضو بدنتون رو که بتونید گول بزنید، گوشهاتون رو نمی‌تونید!

پادشار، مفهوم جدید رادیو شار که در آینده بیشتر ازش می‌گیم، نقطه مقابل شاری‌ه. به طور ساده، موزیکیه که آدم رو بلند نمی‌کنه، به حرکت در نمیاره. برایندش صفره. از نقطه A تکون نمی‌خورین.

یک آلبوم پادشار:
یا ضعیف و ناامیدکننده‌ست، یا تکراری و چیز جدیدی نداره، یا بیش از حد مورد توجه قرار گرفته (overrated)ه.

10 - Ghost Stories by Coldplay

 همین اول تکلیف‌مون رو با این ناامیدی کسالت‌آور، با فاجعه‌ی A Sky Full of Stars روشن کنیم.متاسفم اینو می‌گم ولی کلدپلی رو تموم‌شده بدونیم. 

آرمین نوروزی، ماه‌ها پیش ریویویی رو برای این آلبوم نوشته و توی بلاگ شار منتشر کرده بود. بخونین. 

9 - The Last Dawn by Mono

 دیگه نه الان سال 1387ه نه ما اون بچه‌هاییم! بند ژاپنی Mono نماینده اون مدل پست‌راک سیاهِ کلاسیک هستن که دیگه حس و حال درستی به آدم نمی‌ده! اپسیلونی شار نداره!

8 - Meteorites by Echo & The Bunnymen 

بندهایی قدیمی که ما دوستشون داریم و حالا پا به سن گذاشتن، می‌تونن بی‌خیال آلبوم دادن بشن و آهنگاشون رو واسه خودشون ضبط و پخش کنن حداقل! تا ما رو اینقدر ناامید و تصویر خودشون رو خدشه دار نکنن. بند New Wave یان مالویچ و رفقا عشق ما بودن و هنوز هم هستن.  

7 - The Inevitable End by Royksopp

گفتن آخرین آلبومشون خواهد بود. اما کاش به جای اسم آلبوم روش نمی‌ذاشتند و مثلا با عنوان "مجموعه‌ای از یک سری بیت معمولی با خوانندگی خواننده‌های مختلف" بیرونش می‌دادن. بهرحال با Do It Again راضی بودیم ازشون. تنها کاری که از دست‌مون بر میاد انتظار آلبوم جدید Robyn ه! 


6 - Awake by Tycho

بد نبود اما بعد از طی مسیر دایره‌واری شما رو به خونه اول می‌رسونه. شخصا دو آلبوم IDM اول اسکات هنسن رو بیشتر می‌پسندم تا Chillwave هاش. Awake اصلا به اندازه Dive خوب نبود. به شدت safe و قابل پیش‌بینی بود.  

5 - Luminous by The Horrors

شوگیز پلاستیکی! کپیِ کپیِ کپیِ یک کپی! کجاست آلبومای عزیز The Verve من ؟!

آش شله‌قلمکاری که خیلی از منتقدای 2014 رو گول زد. شما رو که نه؟ نه؟! 

4 - Ultraviolence by Lana Del Ray

شاید اگر این همه آلبوم عالی از خانم‌های Singer/Songwriter بیرون نمی‌اومد (شارن ون اتن، Angle Olsen، Lykki Li، و...)، آلبوم Brooklyn Babe این‌قدر پادشاری جلوه نمی‌کرد و توی این لیست نبود. آمریکایی اونم از نوع پپسی کولا.  


3 - Lazaretto by Jack White

بدون شک، کار جک وایت درسته! گرچه شخصا هیچ وقت نتونستم خارج از پروژه استثنایی The White Stripes با موزیک‌اش ارتباط برقرار کنم. اما درست بودن کار به این معنی نیست که آلبوم طرف نتونه توی لیست آلبومای پادشاری قرار بگیره. بلوز راک جدید از صافی جک وایت! به قول فرنگی‌ها not my cup of tea!


2 - Turn Blue by The Black Key

ظرف 45 دقیقه خیلی کارا می‌شه کرد: یک نیمه فوتبال منچستر-لیورپول دید، پیاده روی کرد و... حتا به این کاور آلبوم خیره شد! هر کاری بجز گوش دادن به راک نخ‌ کش شده، ساکن و The Black Keys ! 


1 - Salad Days by Mac Demarcosong writing


مک‌دی‌ مارکو خوبه انصافا، اما چیز که این آلبوم رو در لیست پادشار‌های 2014 اول می‌کنه، موزیک و پروداکشن تنبل، قابل پیش‌بینی و به غایت حوصله سر بره. تجسم مفهوم پادشار.
p.s: به Maja در اپیزود 29 شار که یکی از ترک‌های پلی‌لیست‌اش از دی‌مارکو بود گفتم که به نظرم موزیک هیپستری‌ه کاملا! علاقه‌ای به برچسب زنی از این دست ندارم اما شاید این تنها باری باشه که استثنا قائل می‌شم. موزیک هیپستری برای بچه هیپستر‌ها.  

REVIEW: Coldplay - Ghost Stories

Coldplay // Ghost Stories

Styles: Alternative/Indie Rock, Indie Electronic, Pop/Rock

Flux Rating: Counter-Flux

نوشته‌ی: آرمین نوروزی


کلدپلی در آلبوم Ghost Stories سعی داشت که هم طرفدارای " کلاسیک کلدپلی" که شامل طرفدارای قدیمی گروه میشه رو راضی نگه داره و هم طرفدارای جدیدشون (بعد از Mylo Xyloto &  (Viva La Vida که بیشتر مختص تینیجرها میشه.

پس من آلبوم رو به این دو دسته تقسیم می‌کنم :

A : Always In My Head , True Love , Oceans , O

B : A Sky Full Of Stars , Midnight , Ink , Magic , Another's Arms

کاور آلبوم که چنگی به دل نمیزنه ، اسامی آهنگ های آلبوم هم نشون دهنده پایین اومدن خلاقیت اعضای گروه شده و اگر از شعر های کریس مارتین که سال به سال تعداد ابیات اونا کوتاه تر میشه بگذریم، مشکل عمده من با این آلبوم تکیه بیش از حد گروه به وکال و تحریرهای همیشگی کریس مارتین بود که اگرچه صدای گوشنوازی ایجاد کنه ولی از ارزش موسیقیایی کار کم میکنه.

بدون شک این آلبوم الکترونیک ترین آلبوم کلدپلی هست اما استقاده زیاد از Drumpad و VST خیلی آلبوم رو ماشینی کرده و سازهای زنده رو تحت الشعاع قرار داده. یکی دیگه از بند های موفق دهه اخیر موسیقی که با اختلاف یکی دو سال تقریبا هم زمان با کلدپلی شروع به کار کرده یعنی  MUSE در سه آلبوم اخیر خودشون Supermassive Black Hole ، Resistance و The 2nd Law به همین طریق عمل کردند اما متیو بلامی در تلفیق موسیقی الکترونیک و سازهای زنده تسلط بیشتری از خودش نشون داد. میتونم به Madness یا Take A Bow اشاره کنم.

A Sky Full of Stars   و همکاری کلدپلی با DJ مشهور سوئدی AVICII چیزی در حد فاجعه‌ست و کسانی که با نسل In My Place ، Trouble ، Fix You    کلدپلی خاطره دارند از شنیدن preset های موسیقی هاوس در این ترک لذت نخواهند برد. ولی بعد از Princess of China و همکاری با ریحانا انتظار هرچیزی از کریس و دوستاش میرفت که زیاد هم غیرقابل پیش بینی نبود.
 ای کاش اگر قرار به ساخت هیت های تجاری و بیلبوردی هم هست امثال  Charlie Brown وParadise ساخته میشد. به هر حال این ترک در چارت های موسیقی به راحتی خواهد درخشید و اون رو از رادیو ها و شبکه های تلویزیونی بارها خواهیم شنید.

اما Midnight نخستین تک آهنگ از آلبوم جدید کلدپلی که پیش از پخش آلبوم منتشر شده بود و نوید کلدپلی جدیدی رو به ما میداد یکی از بهترین اتفاق های این آلبوم بود. تجربه موسیقی الکترو فولک که پس زمینه صدای گرفته کریس مارتین و افکت Vocoder  که باعث شده ته مایه های موسیقی Bon Iver بگیره حاصل همکاری با Jon Hopkins تهیه کننده انگلیسی موسیقی الکترونیک و Kanye West تهیه کننده و رپر آمریکایی فرش قرمزی بود برای ورود به عصر تازه موسیقی کلدپلی.

دیگه باید قبول کنیم که آلبوم Parachutes تکرار نخواهد شد . Viva La Vida به لطف Brian Eno یکی از شاهکارهای بریت پاپ طی سالهای اخیر محسوب میشه و استاندارد های کار کلدپلی رو هم تغییر میده. پس حتی اگه Mylo Xyloto رو هم فاکتور بگیریم باز هم آلبوم Ghost Stories در ردیف ضعیف ترین آلبوم های کلدپلی قرار میگیره.